9 wskazówek dotyczących dobrych przyjaźni

“Jeś­li masz dobrych przy­ja­ciół, nie potrze­bu­jesz lus­tra” przec­zy­tałem kie­dyś na lus­trze w łazi­ence. Myślę, że to powied­ze­nie napraw­dę ma coś w sobie. I właś­nie dla­te­go chciała­bym, aby każ­dy przestał potrze­bo­wać lus­tra, aby zobac­zyć sie­bie. Czy mogę zapy­tać, ilu masz blis­kich przy­ja­ciół? Nie mówię o kole­gach, z który­mi możesz iść na impre­zę, ale o tych, z który­mi dziel­isz się swo­imi naj­bard­ziej oso­bis­ty­mi doś­wiad­c­ze­nia­mi, naj­głębs­zymi uczu­cia­mi i myśla­mi. W ide­al­nej sytu­ac­ji doty­c­zy to trzech osób, ujaw­nia psy­cho­ter­a­peu­ta Wolf­gang Krü­ger. Ci blis­cy przy­ja­cie­le mają rów­nież man­dat do wypo­wia­da­nia się na temat życia i ana­lizowa­nia rzec­zy. Poka­zu­ją ci rów­nież “mart­we punk­ty”, czy­li rzec­zy w two­jej oso­bo­wości, któ­re pozosta­ją ukry­te. Nawia­sem mówiąc, ta infor­mac­ja zwrot­na poma­ga ci wzrastać we włas­nej oso­bo­wości i dalej się roz­wi­jać.

Nies­te­ty, tacy przy­ja­cie­le są bard­zo rzad­cy. Ale jak zdo­być te blis­kie przy­jaź­nie, tych kole­gów, z który­mi możesz prze­jść przez gru­be i cien­kie i któr­zy znos­zą cię nawet wte­dy, gdy nie jes­teś w dobrym nas­tro­ju? Blis­cy przy­ja­cie­le nie są dziełem przy­pad­ku, ale mają rów­nież wie­le wspól­n­ego z two­im zacho­wa­niem. Oto 9 wska­zó­wek doty­c­zą­cych dobrych przy­jaź­ni:

1) Czy poz­walasz wybranym przez sie­bie oso­bom zaglą­dać do swo­jego życia? Czy jes­teś w sta­nie otwor­zyć się przed tą oso­bą? To napraw­dę odważ­ne, aby zro­bić pierws­zy krok i pod­ziel­ić się swo­imi wewnę­trz­ny­mi prze­myś­le­nia­mi. Na przy­kład, jeś­li obe­c­nie nie rad­zi­sz sobie zbyt dobrze, nie uda­waj, że wszyst­ko jest w por­ząd­ku, ale szc­zer­ze przyz­naj, że coś jest nie tak. Doś­wiad­c­ze­nie poka­zu­je, że poma­ga to rów­nież dru­giej oso­bie otwor­zyć się i opo­wied­zieć o sobie.

2) Czy dajesz niek­tórym przy­ja­ciołom pra­wo do wypo­wia­da­nia się na temat two­jego życia? Inny­mi sło­wy, czy poz­walasz im kry­ty­ko­wać cię i kwesti­o­no­wać two­je działa­nia? Cza­sa­mi może to bard­zo boleć, ale jest napraw­dę pomoc­ne. Nie oznac­za to, że musisz wdrażać wszyst­ko, ale powi­ni­en­eś przy­najm­niej prze­a­na­lizować i zacho­wać dob­re rzec­zy (przy okaz­ji, jest to rów­nież mądrość z Biblii).

3) Czy pro­sisz niek­tórych przy­ja­ciół o szc­zerą opi­nię i czy jes­teś za nią wdzięcz­ny, nawet jeś­li nie mówią ci, co masz powied­zieć?

4) Czy jes­teś goto­wy poś­więcić się dla dru­giej oso­by i być przy niej, gdy potrze­bu­je two­jej pomo­cy?

5) Czy jes­teś auten­ty­cz­nie zain­te­re­so­wa­ny dru­gą oso­bą i czy jej słuch­asz? Przyz­na­ję: Słucha­nie częs­to nie jest dla mnie łat­we.

6) Czy jes­teś gotów wybac­zyć swo­je­mu chłopakowi/dziewczynie, jeś­li cię skrzywdził/skrzywdziła ?

7) Czy sam pro­sisz o prze­bac­ze­nie, gdy popeł­nisz błąd, czy też pró­bu­jesz ukryć swo­je błę­dy? Częs­to nie jest nam łat­wo pro­sić o prze­bac­ze­nie, ale zda­je­my sobie spra­wę, że kie­dy to robi­my, nie tra­ci­my ani cen­ty­me­tra nas­zej koro­ny, ale rac­zej zys­ku­je­my dodat­ko­wy cen­ty­metr.
Przy okaz­ji: jeś­li doś­wiad­c­zyłeś prze­bac­ze­nia Jezu­sa w swo­im życiu, łat­wiej będ­zie ci też prze­bac­zać innym, a co naj­waż­nie­js­ze: Jezus pomoże ci, jeś­li Go o to popro­sisz.

8) Czy jes­teś gotów dziel­ić się z inny­mi kos­zu­lą, którą masz na ple­cach, czy też dosta­ją oni tyl­ko te kos­zu­le, z których wyro­słeś? Inny­mi sło­wy: hoj­ność jest oznaką prawd­zi­wej przy­jaź­ni.

9) Z pew­nością jest o wie­le więcej rzec­zy, któ­re pomo­gą ci na drod­ze do napraw­dę dobrych przy­jaź­ni. Ale naj­waż­nie­js­zą rzec­zą jest: spró­buj sam być naj­leps­zym przy­ja­cie­lem. Powod­ze­nia!