Moja wielka miłość

Dzi­siaj opo­wiem ci, jak znalazłem miłość swo­jego życia. Roz­gość się więc przy cap­puc­ci­no i wej­dź ze mną do mojego świa­ta. Był taki czas w moim życiu, kie­dy prag­nąłem tyl­ko dziew­c­zy­ny. I właś­nie to prag­ni­e­nie zani­o­słem do Boga. Ale stało się.… NIC. Mijały mie­siące i lata. Dlac­ze­go innym się udało, a mnie nie? Czy Bóg w ogó­le usłys­zał moją mod­lit­wę, czy to wszyst­ko było tyl­ko iluz­ją? Te i inne pyta­nia kłę­biły się w mojej gło­wie.

A potem nad­sze­dł dzień X, kie­dy poz­nałem kobie­tę, którą uznałem za coś więcej niż tyl­ko inte­re­su­jącą — i która zda­wała się czuć do mnie to samo. Ponie­waż mieszka­liś­my 500 kilo­me­trów od sie­bie, mie­liś­my wyst­ar­c­za­ją­co dużo cza­su, aby poz­nać się bard­zo dobrze przez tele­fon i na piś­mie, i doś­wiad­c­zy­liś­my, że motyle mogą latać rów­nież przez tele­fon.

“Wyjdziesz za mnie?”

Kie­dy już zde­cy­do­wałem, że chcę spęd­zić życie z tą kobie­tą, popro­siłem ją o rękę. Aby nadać temu wszyst­kie­mu szc­ze­gól­ny cha­rak­ter, zde­cy­do­wałem się na mie­j­s­ce, któ­re Stef­fi częs­to zach­walała: Qued­lin­burg. Wybrałem najpię­knie­js­zą skałę z pias­kow­ca (trze­ba przyz­nać, że była jedy­na), jaką udało mi się zna­leźć w pob­liżu i stwor­zyłem włas­ną skryt­kę geo­cache, w któ­rej umieściłem pierścio­nek zaręc­zy­no­wy. Pierścio­nek cze­kał więc samot­nie zakop­a­ny na swo­jego nowego właści­cie­la, który znaj­do­wał się około 300 kilo­me­trów dalej i któ­re­go naj­pierw musiałem tu zwa­bić. Do tego cza­su miałem nad­zie­ję, że żaden inny właści­ciel nie znajd­zie się w międ­zy­c­z­a­sie. Białe zło­to i tak nie było roz­poz­na­wal­ne jako zło­to dla lai­ka i paso­wało tyl­ko na wąs­kie pal­ce. Co więc mogło pójść nie tak? Dwa dni póź­niej wyrus­zyłem ze Stef­fi. Oczy­wiście ona NIC nie wied­ziała i nawet nie spe­ku­lo­wała z koleżan­ka­mi, czy ją o to zapy­tam ; ) 300-kilo­me­tro­we wyciecz­ki to naj­nor­mal­nie­js­za rzecz na świe­cie w taki jesi­en­ny dzień. Byłem w sta­nie ją zas­koc­zyć, przy­najm­niej częścio­wo, ponie­waż przez cały czas grałem nieś­wia­do­me­go współ­pos­zu­ki­wac­za, a kie­dy znalazła pierścio­nek, była nie­co zakło­po­ta­na. Na szc­zęście nie dla­te­go, że zapy­tałem ją, czy chce zostać moją żoną. Odpo­wied­ziała na to krót­kim “tak”, co oznac­zało “chcę” i natych­mi­ast odpo­wied­ziała pyta­niem “skąd właści­wie wziął się ten pierścio­nek?”. Gdy już wyjaś­ni­liś­my te waż­ne fak­ty, powied­ziała coś, co napraw­dę porus­zyło moje ser­ce. Powied­ziała, że nie chciała mi tego mówić przed zaręc­zy­na­mi, ponie­waż nie chciała wpły­wać na moją decyz­ję. **Jakieś pięć lat wcześ­niej obud­ziła się rano i miała w gło­wie nas­tę­pu­jące myś­li: “Twój mąż pew­n­ego dnia będ­zie miał na imię Jona­than”. Myś­li te łąc­zyły się z głę­bo­ką pew­nością i wied­ziała, że tyl­ko Bóg mógł prze­mó­wić do niej w ten sposób. W tam­tym cza­sie nie znała Jona­tha­na i cały czas zast­ana­wiała się, dlac­ze­go Bóg powied­ział jej to tak wyraź­nie. Dopie­ro gdy spot­kała się ze mną, przy­p­o­m­niała sobie tam­tą sytu­ac­ję. I to jest właś­nie to: dokład­nie w tym cza­sie zapy­tałam Boga, nie­mal Go oskarża­jąc: “Dlac­ze­go nie odpo­wia­dasz na moje mod­lit­wy o part­ne­ra? Czy moje mod­lit­wy w ogó­le do cie­bie docie­ra­ją?” Kie­dy Stef­fi mi to powied­ziała, moje ser­ce zostało dot­knię­te Bożą miłością i zdałem sobie spra­wę, że wysłuchał moich mod­litw od momen­tu, w którym je wypo­wied­ziałem. To po pro­s­tu nie był wte­dy właści­wy czas i patrząc wstecz mogę z pełnym prze­kona­niem powied­zieć, że to była bard­zo dobra rzecz i gdy­bym mógł przeżyć te lata jeszc­ze raz, zro­bił­bym to wszyst­ko jeszc­ze raz.